Kategorie
Tworzywa

Żywice poliestrowe nienasycone

Żywice poliestrowe nienasycone.

Żywice poliestrowe nienasycone (poliestry nienasycone) stanowią odrębną grupę żywic chemoutwardzalnych. Otrzymuje się je przez polikondensację dwuzasadowych kwasów lub ich bezwodników z dwu-wodorotlenowymi alkoholami. Utwardzenie poliestru zachodzi w wyniku kopolimeryzacji żywicy poliestrowej z rozpuszczalnikiem, jako związkiem nienasyconym, najczęściej styrenem. Warunkiem utwardzenia w temperaturze otoczenia jest udział inicjatora i aktywatora — substancji, które inicjują proces sieciowania żywicy.

Właściwości utwardzonego produktu zależą od budowy żywicy oraz sposobu jej utwardzenia. Uzyskiwane wyroby mogą być giętkie, elastyczne lub twarde i kruche. Właściwości tych wyrobów można kształtować przez wprowadzenie do żywicy napełniaczy, np. kaolinu, mączki kwarcowej i innych. Żywica jest niemal bezbarwna i nie ciemnieje wskutek starzenia, można ją barwić na dowolne odcienie.

Nienasycone żywice poliestrowe występują w handlu jako roztwory w monomerach (np. styrenie) lub jako gotowe usieciowane tworzywo w postaci prefabrykatów (płyt, arkuszy, najczęściej wzmocnionych włóknem lub tkaniną szklaną). Z żywic poliestrowych uzyskuje się przede wszystkim laminaty, impregnaty, lakiery oraz wyroby lane, uzyskiwane przez zalewanie żywicą odpowiednich form i elementów (np. elektronicznych, preparatów medycznych i biologicznych), a następnie ich utwardzanie. Wyroby lane dają się doskonale obrabiać mechanicznie i polerować. Wyroby zbrojone włóknem szklanym mają szczególnie dużą wytrzymałość, która umożliwia wytwarzanie z nich nawet wielkich elementów konstrukcyjnych, np. łodzi, wanien, nadwozi i innych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *